معماران

به ساختمان يا سازه‌ي مرتفع،‌ بلندمرتبه (Hi-Rise) گفته مي شود. به طور معمول واژه بلندمرتبه با واژه ای ديگر مانند مسکوني يا اداري همراه است. بلندمرتبه ساختن به لطف اختراع آسانسور و مصالح ساختماني ارزان قيمت امکان یافته است.

بتن مسلح و فولاد مصالحي هستند که براي ساختار ساختمانهاي بلند استفاده ميشود. سازه ي بيشتر آسمانخراش هاي سبک آمريکايي از فولاد است، نیز سازه ي بيشتر برجهاي مسکوني غير بتوني است.

با آنکه تعريف بلندمرتبه چندان مهم نيست، منابع گوناگوني سعي در تعريف آن کرده اند:

¡     کنفرانس بين المللي ايمني در آتش در ساختمان هاي بلندمرتبه چنين گفته است: هر سازه اي که ارتفاعش بتواند به طور جدي در کار تخليه مردم از آن موثر باشد.

¡     فرهنگ جديد انگليسي کوتاه آکسفورد ميگويد: ساختماني که طبقات بسيار داشته باشد.

¡     قوانين عمومي ماساچوست بلندمرتبه را هرچيزي بيش از هفتاد فوت (23 متر) ميدانند.

¡     اکثر مهندسان ساختمان، بازرسان، معماران و متخصصان مشابه بلندمرتبه را بيش از 75 فوت (25 متر) تعريف ميکنند.

سازه هاي بلند، مهندسان سازه و ژئوتکنيک را با چالشهایي اساسي مواجه مي کند، به ويژه اگر اين طرح ها در مناطق زلزله خيز يا بر بسترهاي پرخطر مانند خاکهاي کم تراکم و سست باشند. طرح این ساختمانهای بلندمرتبه مشکلات مشخصي مانند اينها را هم دارد: سيستم هاي تاسیسات مانند لوله کشي هاي عمودي، سيستم هاي گرما-سرما-تهويه (HVVVAC)، سيستمهاي خاموش کننده آتش، و مسایلی مانند راه پله و آسانسورهاي نجات.

اين يک مثال واقعي از يک نمونه کار آتش نشانان است: در ايالت کنتاکي بر اساس گزارش مشاهده دود در يک ساختمان يک هتل بلندمرتبه، گردان هاي آتش نشاني گسيل شدند. آنان در جستجوي منبع آتش دود را در کريدور و نه در اتاق ها يافتند. اين نکته نظر آنان  را به سوي سيستمهاي تاسيساتي و در نتيجه در کار نبودن خطر واقعي راهنمايي کرد.